ممکن است در برخی لحظات زندگی، انتظاراتی از فرزندانمان داشته باشیم که آنها خود را موظف به تحقق آنها بدانند. اما باید به این نکته توجه کنیم که قرار نیست فرزندت نرسیدنهای تو را محقق کند.
این جمله، در ظاهر شاید خیلی ساده به نظر برسد، اما واقعیتی عمیق و تاثیرگذار در دل خود دارد. چرا که ما بهعنوان والدین، گاهی در فشارهای زندگی، در آرزوها و خواستههای ناتمام خود، فرزندمان را بهعنوان راهی برای تحقق آنها میبینیم. گاهی حتی فراموش میکنیم که فرزند ما موجودی مستقل با آرزوها و خواستههای خودش است.
تصور کنید که یک روز به فرزندتان میگویید: “تو باید پزشک بشوی چون من همیشه آرزو داشتم پزشک شوم، اما نتونستم.” یا “تو باید در زندگی موفق بشوی چون من هیچوقت نتونستم به موفقیت واقعی برسم.” آیا فکر میکنید این نوع از انتظارات به رشد و پیشرفت فرزند شما کمک میکند؟ مسلماً نه.
این که ما خواستههای خود را روی دوش فرزندمان بگذاریم، نه تنها بار سنگینی به او تحمیل میکند، بلکه مانع از آن میشود که او مسیر خودش را در زندگی پیدا کند. بچهها باید بتوانند در دنیای خودشان رشد کنند، نه در سایهی آرزوهای بر باد رفتهی ما.
“فرزند شما قرار است زندگی خودش را بسازد، نه زندگی شما را.” این جمله، یک حقیقت ساده است که باید در قلب و ذهن همه والدین قرار گیرد. فرزند ما باید فرصت تجربهکردن دنیای خودش، شکستها و پیروزیهای خودش، و حتی شادمانیها و غمهای خودش را داشته باشد. این نه تنها حق طبیعی اوست، بلکه باعث میشود که او بتواند فردی مستقل، با اعتماد به نفس و با اهداف و آرزوهای خودش باشد.
اما چطور باید این نکته را در زندگیمان پیادهسازی کنیم؟ ابتدا باید از خود بپرسیم: آیا من فرزندم را برای تحقق آرزوهای خودم میخواهم یا برای این که او به انسان مستقلی تبدیل شود که دنیای خودش را پیدا کند؟
وقتی که در این باره فکر میکنیم، میبینیم که بزرگترین هدیهای که میتوانیم به فرزندمان بدهیم، آزادی است. آزادی در انتخاب، آزادی در اشتباه کردن، و آزادی در پیگیری آرزوهای خودش. این آزادی، نه تنها به او اعتماد به نفس میدهد، بلکه او را برای مواجهه با چالشهای زندگی آماده میکند.
ما باید به فرزندمان یاد دهیم که مسیر زندگیشان به دست خودشان ساخته میشود، نه از طریق تطبیق با خواستههای ما. به آنها بیاموزیم که شکست بخشی از این مسیر است و پیروزی همزمان با آن میآید. اجازه دهیم که خودشان تصمیم بگیرند که در کجا میخواهند موفق شوند.
در نهایت، پیام من به همهی والدین این است که: بیایید فرزندانمان را بهعنوان افرادی مستقل ببینیم که از ابتدا تا انتهای زندگیشان باید خودشان تصمیم بگیرند. آنها نیازی به تحقق خواستههای ما ندارند؛ بلکه باید فرصتی برای تحقق خواستههای خودشان داشته باشند.
و آخرین جمله من برای شما: “فرزند شما قرار است به اندازهی خودش رشد کند، نه به اندازهی آرزوهای شما.”
ممنون که به من گوش دادید و امیدوارم این سخنرانی باعث شده باشد که دیدگاه شما نسبت به فرزند پروری تغییر کند و به فرزندتان این فرصت را بدهید که زندگی خودش را بسازد.
ارتباط با گروه آموزشی فرکانس
جهت مشاوره، یادگیری تکنیکهای بیشتر و شرکت در دورههای آموزشی در ردههای سنی کودک، نوجوان و بزرگسال با ما تماس بگیرید:
09334333223 و 09126903024 (مهدی ابراهیمی و یاشار قدیری)