امروز میخواهم در مورد موضوعی صحبت کنم که شاید بیشتر از آنچه که فکر میکنیم، در جامعهی ما وجود دارد. موضوعی که بسیاری از ما آن را نادیده میگیریم یا به آن اهمیت نمیدهیم، اما حقیقت تلخی را در خود دارد. این موضوع چیزی نیست جز بهرهکشی والدین از کودکان در فضای مجازی، به بهانه بلاگری.
چطور این اتفاق میافتد؟ شاید برای برخی از ما سوال باشد که چرا و چطور والدین تصمیم میگیرند از کودکان خود در فضای مجازی استفاده کنند. پاسخ این سوال نه تنها ساده است، بلکه دلیلی عمیق در این مساله نهفته است: “پول و شهرت.”
در عصر حاضر، فضای مجازی به یک بازار بزرگ و جذاب تبدیل شده است. پلتفرمهایی مانند اینستاگرام، یوتیوب، تیکتاک و… زمینهای فراهم کردهاند که افراد به راحتی میتوانند خود را به میلیونها نفر معرفی کنند و به درآمدهای میلیونی دست یابند. حالا برخی از والدین به این فکر میافتند که چرا از کودکان خود برای جلب توجه و افزایش فالوورها استفاده نکنند؟ اما در این مسیر، گاهی کودک به عنوان یک وسیله برای رسیدن به اهداف مالی و اجتماعی تبدیل میشود.
“کودکان باید در دنیای کودکانه خودشان رشد کنند، نه در دنیای رقابتی بزرگسالان.” این جمله دقیقا همان چیزی است که باید در ذهن تمام والدین و جامعه گنجانده شود. چرا که کودکان نه توانایی مقابله با فشارهای روانی ناشی از فضای مجازی را دارند و نه آگاهی کافی از پیامدهای منفی آن.
تصور کنید یک کودک خردسال، با چهرهای معصوم، در مقابل دوربین مینشیند و کارهایی انجام میدهد که والدین از او میخواهند تا در فضای مجازی منتشر کند. این کودک نه میداند که پساز این ویدیو چه اتفاقی خواهد افتاد، نه میداند که خود را در معرض چه نوع قضاوتها و فشارهای روانی قرار میدهد. در این میان، والدین از این ویدیوها برای جذب دنبالکنندهها و در نهایت، کسب درآمد از تبلیغات استفاده میکنند. این همان بهرهکشی است که من به آن اشاره میکنم.
بیایید لحظهای فکر کنیم: این کودکان به جای آنکه در فضای امن و بیدغدغهی کودکانه خود بازی کنند، به ابزاری برای جلب توجه و کسب درآمد تبدیل میشوند. آنها به جای لذت بردن از طبیعت، دوستان و دنیای خود، در دنیای دیجیتال در حال تبدیل شدن به ستارههایی هستند که هیچگاه نتوانستند آنچه را که به طور طبیعی باید تجربه میکردند، تجربه کنند.
در اینجا یک سوال مهم به ذهن میآید: آیا رشد کودک باید در دنیای واقعی باشد یا در دنیای مجازی که والدین آن را برای او ساختهاند؟ اگر این روند ادامه پیدا کند، آیا کودکان ما از مرحلهی کودکی خود لذت خواهند برد یا فقط به ابزاری برای رسیدن به اهداف مالی تبدیل میشوند؟
حال به جملهای فکر کنید که شاید برای شما هم آشنا باشد: “کودکان ما آینده ما هستند، نه ابزاری برای پر کردن جیبهای ما.” این جمله نه تنها یک هشدار است، بلکه یادآوری است برای تمام کسانی که فرزندان خود را به عنوان ابزار تبلیغاتی و مالی در فضای مجازی میبینند.
نتیجهگیری من از این سخنرانی این است که والدین باید مسئولیتپذیرانه به این موضوع نگاه کنند. آنها باید بدانند که آیندهی هر کودک بستگی به محیطی دارد که در آن رشد میکند. فضای مجازی به راحتی میتواند دنیای یک کودک را زیر و رو کند، اما ما باید همگان را به این آگاهی برسانیم که کودکان برای رشد نیاز دارند که در دنیای واقعی تجربههای خود را بسازند و نه تنها در دنیای دیجیتال به عنوان یک کالا یا وسیله معرفی شوند.
بیایید در کنار هم از کودکان خود حمایت کنیم و اجازه ندهیم که هیچکس، حتی والدین، آنها را به ابزارهای دیجیتال و تبلیغاتی تبدیل کند. چون “کودکی کردن، حق هر کودکی است.”
ممنون که به من گوش دادید و امیدوارم که همگی بتوانیم با آگاهی بیشتر به دنیای کودکانه فرزندانمان احترام بگذاریم.
ارتباط با گروه آموزشی فرکانس
جهت مشاوره، یادگیری تکنیکهای بیشتر و شرکت در دورههای آموزشی در ردههای سنی کودک، نوجوان و بزرگسال با ما تماس بگیرید:
09334333223 و 09126903024 (مهدی ابراهیمی و یاشار قدیری)